wat was er

Deel 2 van Wat was er nou aan de hand eindigde met wederom een bezoekje aan de SEH. Een week nadat we de sleutel kregen van ons nieuwe huis moest ik mij, helaas, weer melden op de SEH. Dit omdat ik dus veel pijn had, mijn nauwelijks kon bewegen en de drain heel erg pijn deed. Ik lag alleen maar op mijn linkerzij op de bank.

Eenmaal op de SEH aangekomen had ik wederom koorts en zou er weer een opname inzitten. Dit hadden we al gedacht dus ik had mijn spullen al meegenomen. Zodat Bram niet heen en weer hoefde te rijden.
En zoals het nu ging kon het ook niet door dus een opname moest gewoon.


Ik werd dus wederom opgenomen en zou een CT scan krijgen om te zien of de drain nog goed zit. De CT scan ging een beetje mis. Het infuus wat ze hadden geprikt op de eerste hulp in mijn elleboog zat niet goed.
Ze spuiten altijd contrastvloeistof in tijdens een CT scan en dit liep dus niet mijn aderen door, maar alles kwam in mijn bovenarm. Het infuus zat dus niet goed in mijn ader. Wat een pijn deed dit. En mijn arm was helemaal dik en stijf. Snel het infuus eruit en proberen de vloeistof eruit te duwen, dat ging aardig. En snel koelen.
Uiteindelijk zakte de pijn in mijn arm wat af, maar niet in mijn rug. Dat deed nog zo’n pijn.

Koelen

In de dagen erna werd het niets beter, alleen maar erger. Ik kreeg een nieuwe drain geplaatst, wederom een dikkere. Maar toen ik daarvan wakker werd was de pijn nog net zo aanwezig als met de vorige drain. Nog steeds lag ik alleen maar op mijn linkerzij wat ook niet fijn meer was. Mijn heup en schouder aan die kant gingen pijn doen.
Na een week kreeg ik ook een pijnpomp omdat het niet meer te doen was. En na 1,5 week heb ik de chirurg gevraagd om toch te opereren. Dit was geen leven zo en op deze manier zou ik nog maanden in het ziekenhuis doorbrengen. Dit dacht ik, omdat er niks geen verbetering in zat. En na een aantal dagen werkte de pijnpomp ook niet meer voldoende.
Ik kan je zeggen mentaal is dit ook niet fijn. 31 jaar, niets kunnen, alleen op je zij liggen, je gezin is thuis en jij hebt geen uitzicht op beter.

De chirurg vond opereren prima. Hij ging kijken wanneer het ging lukken. Dit was vrijdag. En de operatie zou maandag plaatsvinden. Heel fijn dat het toch snel kan. Hij waarschuwde mij wel dat het, zeer waarschijnlijk, niet met een kijkoperatie zou kunnen vanwege de complexiteit. Hij ging het wel proberen maar verwachte het niet.
Daarnaast werd door de verpleegkundige mijn buik afgetekend voor een eventuele stoma. De chirurg verwachte niet dat dit nodig was, maar just in case.

Maandag zou ik op 11 uur aan de beurt zijn. Zondagavond kwamen ze mij vertellen dat dit al om 8 uur zou zijn. Spannend! Hoe zou het gaan? Zou de operatie lukken? Dit omdat de chirurg het eigenlijk nog geen tijd vond voor een operatie, gezien hoge ontstekingswaarden en de koorts.

Eenmaal na de operatie vertelde de chirurg mij dat de operatie goed ging. En dat het erg meeviel. De kijkoperatie was toch gelukt. Ze konden er makkelijk bij komen. Het enige waar ze wat meer naar hebben moeten zoeken was de drain die in mijn rug zat. Om op deze manier het abces te kunnen vinden waar die in zat. Helaas hebben ze die drain laten zitten en een nieuwe drain in mijn buik erbij geplaatst. Dit was helaas geen klein slangetje maar een beste duimdikke slang.
Maar goed, ik lag op mijn rug en dat was alweer 2,5 week geleden dat ik dit voor het laatst kon. Op deze manier kregen mijn schouder en bovenbeen gelukkig wat rust. Er was een stukje darm verwijderd en de fistel was weggehaald.

Maar we zijn er nog niet.. Ik kreeg maar geen ontlasting na de operatie. 2 dagen na de operatie begon ik over te geven. Elke keer in de middag. En mijn eetlust werd nog minder.
Die dag erna wederom overgeven en toen besloten ze een foto te maken van mijn buik. Om te zien of mijn maag/darmen wel in beweging zijn. Dit was dus niet het geval. Alles lag compleet stil. Wat dus betekent dat het eten dat ik eet niet verder gaat dan mijn maag. En als die te vol raakt, ik dus ga overgeven. Ik zag het even niet meer zitten, geen lichtpuntjes, 1 stapje vooruit is 3 terug.
Ik kreeg een antibiotica via infuus die als bijwerking heeft dat het de darmen in gang zet. Na 1,5 dag werkte dit goed en kwamen mijn darmen op gang. Gelukkig.
Nog niet veel eetlust maar ik hoefde niet meer over te geven. Wel zat ik 10x per dag op de po stoel haha. TMI.
Eindelijk knapte ik op. Ik kon weer wat lopen en uit bed komen. Gewoon bewegen, voor zover dat kon na de operatie. Dat was erg fijn, na 2,5 week in een bed op je linkerzij liggen.

Een week na de operatie mocht ik naar huis. Eindelijk. Heel erg fijn. Nu moet ik zeggen dat de 1e dag wel lastig was thuis met beide kinderen weer thuis. Omdat dit toch lawaai maakte en ik dit niet meer gewend was. Maar dit ging snel beter gelukkig. Wel was ik mijn conditie compleet kwijt en mijn spierkracht ook. De trap op lopen was echt al een hele uitdaging en lukte amper.
Gelukkig gaat dit nu beter. Conditie komt beetje bij beetje terug. We zitten nu op zo’n 7 weken na de operatie en ik heb, als ik teveel gedaan heb, nog wel wat last in mijn buik. En dan ben ik gelijk weer bang dat het terugkomt. Aangezien het dus vorige keer ook na zo’n 5-6 weken terugkwam.
Fingers crossed dat het even genoeg is geweest zo en ik gewoon thuis kan blijven en genieten van mijn gezinnetje en weer aan het werk kan.
Het vertrouwen in mijn lichaam is er nog zeker niet en dit gaat ook wel even duren.

Wat momenteel erg lastig is, is dat Elin het moeilijk vind als ik thuis wegga. De periode dat ik in het ziekenhuis lag, ging eigenlijk best heel goed. Maar nu komt het bij haar binnen. Dit gaat gelukkig ook steeds beter.

Dit was in, korte lijnen, want ik had meer uit kunnen schrijven mijn verhaal van de afgelopen maanden. Volg mij op mijn Instagram om ook op de hoogte te blijven van hoe het nu gaat. En hopelijk is een deel 4 van Wat was er nou aan de hand niet nodig.