diagnose

In een aantal blogs ga ik jullie meenemen in mijn weg naar een diagnose. Zoals jullie vast wel hebben meegekregen heb ik nog steeds buikpijn en is de diagnose nog steeds onbekend. In deze serie neem ik jullie mee in, hopelijk, mijn weg naar een diagnose.

Hevige buikpijn

Ongeveer 6 of 7 weken na de bevalling kreeg ik last van buikpijn. Ik dacht, dat hoort erbij dus niet teveel aandacht aan gegeven. Maar de buikpijn werd steeds erger. En kwam in soort van aanvallen. Het duurde een paar dagen en dan was het weer stukken minder of weg. Ook voelde ik zo nu en dan een harde plek in mijn buik. Ter hoogte van mijn navel, maar dan aan de rechterkant.
Dan denk je op een gegeven moment, blindedarm? galblaas? darmen die nog niet helemaal meer op de goede plek liggen zo na de bevalling.
Na een week of 5 ermee rondgelopen te hebben toch maar naar de huisarts. Ik kreeg een waarnemer en deze zei dat het inderdaad waarschijnlijk mijn darmen zijn die nog niet helemaal goed liggen.

4 dagen later begon ik weer met werken en op de 2e dag kreeg ik in de middag weer hevige pijnen waardoor ademen en rechtop lopen ook lastig werd. Opnieuw naar de huisarts, dit keer mijn eigen. Deze dacht aan een galblaasontsteking of eventueel iets met de blindedarm. En hup, daar zaten we bij de eerste hulp.
Allerlei onderzoeken gehad. Bloedprikken, echo, ct scan. Maar niets gaf echt duidelijkheid. Het vermoeden, een geperforeerde blindedarm.
Niet nu acuut dus opereren was niet nodig. Ik moest minimaal 2 nachten in het ziekenhuis blijven om antibiotica te krijgen. Na 2 nachten mocht ik gelukkig weer naar huis. Klachtenvrij.

Klachten komen terug

Na 1 week klachtenvrij te zijn komen de klachten weer terug. Ook weer verhoging. Geen koorts. Ik moest nog bij de chirurg langskomen om te overleggen en er zou sowieso nog een darmonderzoek plaatsvinden. De chirurg besloot nog even geen actie te ondernemen maar wel de scopie aan te vragen.
Op het aanvraagformulier werd ook gezet: RIP? Nou, dat is iets wat ik niet wilde zien op het formulier. Want dat zou kwaadaardigheden betekenen. Nu was de darmkankerwaarde in het bloed heel laag, maar het sloot niets uit. En het was wel iets waar de rekening mee hielden.
Je kan je voorstellen dat de 3 weken tot de scopie echt niet leuk waren. Je bent nog maar kort geleden bevallen en artsen houden rekening met het feit dat het wellicht wel kwaadaardig zou kunnen zijn. Slik.. Alle scenario’s gaan door je hoofd in die dagen. En uiteraard ben ik medisch aardig goed onderlegd dus ik weet er ook het een en ander van en dat was in dit geval niet fijn.

Scopie

De scopie was een aantal dagen na mijn verjaardag. En met een hartslag van 130 ging ik de scopie in. Gelukkig kreeg ik een roesje en weet ik er eigenlijk niets meer van. Na de scopie werd verteld dat ze zo op het oog geen kwaadaardigheden gezien had, maar ze hadden wat biopten genomen en deze uitslag moesten we natuurlijk afwachten.

Uitslag

Een week later werd ik verwacht op het spreekuur van de chirurg en kreeg ik de uitslagen. Gelukkig geen kwaadaardigheden gevonden en geen chronische darmontsteking als crohn of colitis ulcerosa. Wat een opluchting, maar goed wat is het dan wel. Er werd gezegd wellicht toch een hardnekkige darmontsteking. Nog maar weer afwachten… Ik wist toen nog niet dat ze niet goed in het laatste deel van de dunne darm hadden kunnen kijken. Daarover in een ander deel meer.

Antibiotica

Na 2 weken kwam ik weer terug bij de chirurg en had ik nog steeds wel op en af klachten. We besloten toch om een antibiotica te geven. Wat was dat fijn zeg. Na een week hebben we het nog een week verlengt en ik was na die 2 weken helemaal klachten vrij. De bult in mijn buik was weg en ik voelde mij weer de oude ik.
Van korte duur helaas want 2 dagen na het stoppen van de antibiotica waren de klachten in alle hevigheid weer terug. Balen!

Meer over mijn weg naar een diagnose kan je lezen in het volgende deel, anders wordt dit wel een heel erg lang verhaal.