borstvoedingNatuurlijk wilde ik borstvoeding gaan geven. Tenminste voor mij was dit natuurlijk. Het is supergoed voor je kleintje en voor mij/ons de meest voor de hand liggende keuze. We gingen dit sowieso proberen. Maar helaas was het voor korte duur en moesten/zijn we over gestapt op flesvoeding. Lees je mee?

Dit artikel is puur en alleen mijn mening en het gaat niet over of fles of borstvoeding beter is voor je kindje. Dit is mijn ervaring en mening.

Toen Elin net geboren was, was ze gelijk al aan het happen. Ze had een goede zuigkracht en was perfect aan te leggen. De verloskundige heeft dan ook op het formulier van het ziekenhuis gezet: natuurtalent. Super leuk en natuurlijk heel fijn. Want zo ben je toch weer een stapje dichterbij het geven van borstvoeding. Baby werkt mee. Nu ik nog.
Maar ook dat ging goed. Tijdens het hechten, jaja dat hoort erbij, ging de verpleegster aan de slag met Elin aan de borst te leggen.
Helaas doordat er van alles tegelijk gebeurde aan mijn lichaam, is er niet heel goed opgelet en heet Elin net even naast de tepel gehapt, waardoor ik dus gelijk al een flinke zuigplek had die erg pijn deed. Lees: een soort van schaafwond. Dus je kunt nagaan dat elke keer dat er weer borstvoeding gegeven moest worden dit erg pijn deed.

Maar goed, zo snel laat ik mij niet kennen en we gingen ervoor. Even doorbijten en door. Maar ja, toen kwamen de kloven. Kapotte tepels. Elin lag heel goed aan dus daar lag het niet aan, maar vermoedelijk door haar onwijze zuigkracht en gretigheid als ze honger had.
Maar nog steeds gingen we ervoor. Eenmaal weer thuis met de kraamhulp wat trucjes geleerd en geoefend. Dit ging wel, maar het ging wel echt steeds meer pijn doen. Het aanleggen was zo pijnlijk inmiddels dat ik bijna mijn eigen tanden kapot zou bijten. Zo voelde het.

Op advies kraamhulp en verloskundige hebben we tepelhoedjes geprobeerd en een kolf gehuurd. En dit ging stukken beter. Het was minder lang pijnlijk en ik kon Elin weer enigszins goed aanleggen zonder in de stress te schieten van de pijn. Kolven zou ik gaan doen als ik Elin niet goed kon aanleggen of als ze maar 1 borst wilde.
Helaas viel Elin op dag 7 20 gram af. Dit is natuurlijk niet te bedoeling en het vermoeden was dat ze door die hoedjes toch te weinig melk binnenkreeg.

Volgend plan.. aanleggen met hoedjes en als de meeste kracht/gretigheid eraf was de hoedjes eraf halen en zonder hoedjes door. Dit ging aardig goed. Welgeteld voor 1 dag. Zaterdagochtend ging het nog goed, nog steeds verbaasde ik mij dat ik mijn tanden nog had. Haha, door de pijn heb ik aardig op mijn tanden gebeten, maar eenmaal aangelegd werd dit ook minder.

Zaterdagmiddag zag ik het niet meer zitten. Mijn tepels gingen nog meer kapot en ik durfde Elin niet meer aan te leggen. Wat nu? Ze moest toch een keer eten. Gelukkig sliep ze nog even heerlijk en had ik tijd om na te denken. Het was inmiddels 4 uur in de middag de kraamhulp had ik niet meer. Maar ik had wel haar nummer gekregen en ik appte haar. Wat moest ik doen?

In overleg met haar en de verloskundige ben ik gaan kolven en hebben we flesvoeding gekocht.   Gelukkig kon dit nog net, want de winkels zijn op zaterdag maar tot 5 uur open. Anders had ik even niet geweten hoe ik de avond en de zondag nog door zou moeten.  Ook heb ik advies ingewonnen bij mijn beste vriendinnetje, die ongeveer hetzelfde gehad heeft en ook al vroeg moest overstappen op flesvoeding. Hier heb ik ook heel veel aan gehad en is toch fijn als je iemand even om raad kunt vragen m.b.t. tot een aantal zaken. Je weet het toch voor jezelf wel, maar even bevestiging of horen hoe iemand anders dit opgepakt heeft is toch wel fijn. Je wilt toch het beste voor je kindje.

Het kolven deed gelukkig geen pijn. Wel voel je je een beetje een melkmachine maar goed. Voor het goede doel. Nu hebben wij Elin nog 2 dagen een mix gegeven van fles en borstvoeding. Maar ze bleef toch wat onrustig en met het kolven kwam er ook niet heel veel. Dus besloten Bram en ik om volledig over te gaan op flesvoeding.
Elin was hier een stuk rustiger onder, sliep veel beter en kwam in gewicht ook weer aan. En voor mijzelf, was dit echt een last van mijn schouders. Een super fijne beslissing.
Natuurlijk wel jammer dat ik geen borstvoeding meer kan geven, maar de pijn die ik had, het was gewoon echt niet te doen.  De kraamhulp zei nog wel, je bent wel een doorzetter, menigeen had al veel eerder opgegeven.
Nou, ik heb voor mijzelf ook wel het idee dat ik ben doorgegaan tot ik echt ver over mijn grens heen ben gegaan en geen andere uitweg meer zag dan te stoppen.

We voeden haar wel min of meer op verzoek. Proberen er minimaal 3 uur tussen te laten, maar het komt ook weleens voor dat ze zich wat eerder meld. En dan krijgt ze eerder haar flesje en laat ze er daarna weer 3 3,5 uur tussen zitten. ’s nachts doet ze het ook heel goed, want er zit 4 tot 4,5 uur tussen. Heerlijk om te zien dat ze genoeg voeding krijgt. Toen ik nog borstvoeding gaf hadden we elke nacht een strijd tussen half 12 en half 3. Ze was dan wakker, huilerig en heel erg hongerig. Sabbelen op de handjes en zoeken. Elke keer weer aanleggen, elke keer weer meer pijn. Inmiddels slaapt ze heerlijk overdag en in de nachten.

We hebben een heerlijk kind en een zeer tevreden meisje in huis dat genoeg voeding krijgt. En we weten nu ook hoeveel ze binnen krijgt. En dat ze goed groeit, dat is wel duidelijk. Haha.
Vandaag komt de wijkverpleegkundige langs om haar te meten en wegen en dan ben ik erg benieuwd hoe ze het de afgelopen week gedaan heeft.